Αν με ζητήσει κανείς δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένας να πεις.
Μέσα σου χάθηκα πια απ' το λίγο που ζω, ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς, θάλασσα σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις...
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
Μύρισε καλοκαίρι στην Κρήτη..
Αν με ζητήσει κανείς δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένας να πεις.
Μέσα σου χάθηκα πια απ' το λίγο που ζω, ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς, θάλασσα σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις...
Σάββατο 9 Μαΐου 2009
Τεύχη ευτυχίας
«Θα διαβάζω απευθείας τις οδηγίες του ήλιου
Πώς φτάνουνε στα κτήματα της θάλασσας
Άλλον μεσάζοντα εγώ δε βάζω στην αγάπη
Στροφές του μόνου οι ναοί ουρανοί
Των ξηρών νησιών η κανέλα της άμμου
Στη φιάλη με το κλήμα των στίχων
Κι ύστερα στην αγορά των βράχων ζαλισμένος κανείς
Μετά το άγιο βήμα μετά ο ιορδάνης βυθός
Κόμπε του πρώτου άστρου ψυχή μου
Κουβαράκι σχοινί δικό μου
Στην πιο αιχμή της μοίρας δένεις
Λύσου
Εκεί που άναβε το φως ατλάζι
Τώρα οι αποδόσεις της ερημιάς
Ποιος μάς διστάζει όνομα όνειρο
Στα κάγκελα των αφρών ακουμπισμένος ξένος
Αγνώριστος της τρέμουσας γραφής
Κι άλλη πιο ανισορροπία από του ανεκπλήρωτου να μην υπάρχει
Άκου
Βογκάει η θάλασσα ξέστρατα άλογα και κρατητήριο
Χτυπώντας τοίχοι ακρογιαλιές
Μου προσάπτουν παράφωνον αντίλαλο
Που όλα τα άδεια κοχύλια
Εγώ η σπασμένη ανάσα θαρρώ τα φύσηξα
…»
Σωκράτης Ξένος
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Mατιές με χρώμα...
Μια εικόνα που με παρασύρει... με κάνει να νιώθω ότι ζω σε άλλη διάσταση... σε άλλη εποχή.
Πέμπτη 7 Μαΐου 2009
H Εδώδιμη Μαργαρίτα
Για τους Έλληνες, η αγκινάρα είναι ίσως ένα από τα λίγα ζαρζαβατικά των οποίων η χρήση ακολουθεί πιστά το ημερολόγιο. Την τρώμε την Ανοιξη, από τον Μάρτη μέχρι τον Μάη περίπου, όταν είναι η εποχή της, και την δοκιμάζουμε, περιμένοντας όλο τον χρόνο να απολαύσουμε όλες αυτές τις τοπικές σπεσιαλιτέ με βάση τη αγκινάρα. Οι λαϊκές αγορές γεμίζουν τότε με βουνά από πράσινες αφράτες σφαίρες με τα μεγάλα τους κοτσάνια. Οι πωλητές τις βάζουν διακοσμητικά στους πάγκους τους για να διαφημίσουν την φρεσκάδα μιας κατ΄ ουσίαν εδώδιμης...μαργαρίτας αφού, βλέπετε, ανήκουν στην ίδια οικογένεια φυτών.
Η αγκινάρα δεν θεωρείται ξένη στην Ελλάδα και την ευρύτερη Μεσόγειο˙ μάλιστα, αυτό ήταν το μέρος απ' όπου ξεκίνησε. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν καταγράψει μια σειρά από ποικιλίες με πρώτη και καλύτερη έναν κοντινό συγγενή, την ακανθώδη αγριαγκινάρα, αλλά και την αγκινάρα τη σφαιροκέφαλη οι οποίες, έκτοτε, έγιναν μέρος της καθημερινής κουζίνας του τόπου.
Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν αρκετές ποικιλίες. Τις αγριαγκινάρες τις απολαμβάνουν ακόμη, κυρίως στην Κρήτη, όπου τις μαζεύουν σαν τα αγριόχορτα και τις σερβίρουν βραστές με λεμόνι και ελαιόλαδο. Οι Κρητικοί τρώνε επίσης μια μικρή, σφαιρική αγκινάρα με αγκάθια, άβραστη με αλάτι, λάδι και λεμόνι ή, καμιά φορά, σαν σαλάτα με χλωρά κουκιά. Τους αρέσουν επίσης οι μικρές και εύγεστες αγκινάρες στα κάρβουνα αρτυμένες με το πανταχού παρόν αλάτι και ελαιόλαδο.
Στις μέρες μας, ο μεγαλύτερος όγκος της καλλιέργειας με προορισμό το εμπόριο επικεντρώνεται στην Πελοπόννησο με ετήσια παραγωγή που φθάνει περίπου τους 27.000 τόνους. Η καρδιά της καλλιέργειας της αγκινάρας βρίσκεται στους νομούς Αργολίδας, Αχαΐας και Μεσσηνίας. Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές ποικιλίες στη Μεσόγειο αλλά στην Ελλάδα δύο είναι αυτές που κυριαρχούν: η αργίτικη, η οποία στην ουσία ανήκει στις σφαιροκέφαλες αγκινάρες, καταπράσινη με τα φύλλα της καλά κλειστά και η ιώδης της Αττικής, μια μικρότερη ποικιλία με ανοιχτό πορφυρό χρώμα.
Η Αγκινάρα στην Ελληνική Μαγειρική
Αντιθέτως με τους υπόλοιπους Μεσόγειους μάγειρες, οι Έλληνες γενικά τρώνε τα φύλλα της αγκινάρας. Καθαρίζουν τα πάντα εκτός από την καρδιά ξύνοντας το χνουδωτό πορφυρό κεφάλι το οποίο το κάνουν συνήθως γιαχνί. Η πιο γνωστή ελληνική συνταγή για αγκινάρες είναι η α λα πολίτα, όπως συνήθιζαν, δηλαδή, οι Έλληνες της Πόλης. Πρόκειται για έναν πολύ νόστιμο συνδυασμό από καρότα, πατάτες, τις άκρες της αγκινάρας και χορταρικά-συνήθως φρέσκο άνηθο ή φουντωτό αγριομάραθο. Οι αγκινάρες γιαχνί γίνονται επίσης με αρακά και φρέσκια φάβα, αμφότερες εποχικές λιχουδιές. Η αγκινάρα συνδυάζεται με ορισμένα κρέατα κατά τρόπο πολύ γευστικό. Συνήθως, οι Ελληνίδες νοικοκυρές φτιάχνουν αρνάκι με αγκινάρες, ένα πιάτο που συναντούμε στην Κρήτη, αλλά και στην Πελοπόννησο όπου τα ψήνουν μαζί αντί για γιαχνί. Στην Πελοπόννησο βρίσκουμε επίσης ορισμένες αξιοπερίεργες συνταγές για ψητό κοτόπουλο με αγκινάρες, τομάτα και αυγολέμονο. Ενίοτε στην Κρήτη, μαγειρεύουν τις αγκινάρες και με ψάρι. Τέλος, οι Έλληνες τις αγκινάρες τις κάνουν και τουρσί, στη σχάρα, τις τηγανίζουν και τις βάζουν ως γέμιση σε πεντανόστιμες πίτες.
Η αγκινάρα δεν θεωρείται ξένη στην Ελλάδα και την ευρύτερη Μεσόγειο˙ μάλιστα, αυτό ήταν το μέρος απ' όπου ξεκίνησε. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν καταγράψει μια σειρά από ποικιλίες με πρώτη και καλύτερη έναν κοντινό συγγενή, την ακανθώδη αγριαγκινάρα, αλλά και την αγκινάρα τη σφαιροκέφαλη οι οποίες, έκτοτε, έγιναν μέρος της καθημερινής κουζίνας του τόπου.
Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν αρκετές ποικιλίες. Τις αγριαγκινάρες τις απολαμβάνουν ακόμη, κυρίως στην Κρήτη, όπου τις μαζεύουν σαν τα αγριόχορτα και τις σερβίρουν βραστές με λεμόνι και ελαιόλαδο. Οι Κρητικοί τρώνε επίσης μια μικρή, σφαιρική αγκινάρα με αγκάθια, άβραστη με αλάτι, λάδι και λεμόνι ή, καμιά φορά, σαν σαλάτα με χλωρά κουκιά. Τους αρέσουν επίσης οι μικρές και εύγεστες αγκινάρες στα κάρβουνα αρτυμένες με το πανταχού παρόν αλάτι και ελαιόλαδο.
Στις μέρες μας, ο μεγαλύτερος όγκος της καλλιέργειας με προορισμό το εμπόριο επικεντρώνεται στην Πελοπόννησο με ετήσια παραγωγή που φθάνει περίπου τους 27.000 τόνους. Η καρδιά της καλλιέργειας της αγκινάρας βρίσκεται στους νομούς Αργολίδας, Αχαΐας και Μεσσηνίας. Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές ποικιλίες στη Μεσόγειο αλλά στην Ελλάδα δύο είναι αυτές που κυριαρχούν: η αργίτικη, η οποία στην ουσία ανήκει στις σφαιροκέφαλες αγκινάρες, καταπράσινη με τα φύλλα της καλά κλειστά και η ιώδης της Αττικής, μια μικρότερη ποικιλία με ανοιχτό πορφυρό χρώμα.
Η Αγκινάρα στην Ελληνική Μαγειρική
Αντιθέτως με τους υπόλοιπους Μεσόγειους μάγειρες, οι Έλληνες γενικά τρώνε τα φύλλα της αγκινάρας. Καθαρίζουν τα πάντα εκτός από την καρδιά ξύνοντας το χνουδωτό πορφυρό κεφάλι το οποίο το κάνουν συνήθως γιαχνί. Η πιο γνωστή ελληνική συνταγή για αγκινάρες είναι η α λα πολίτα, όπως συνήθιζαν, δηλαδή, οι Έλληνες της Πόλης. Πρόκειται για έναν πολύ νόστιμο συνδυασμό από καρότα, πατάτες, τις άκρες της αγκινάρας και χορταρικά-συνήθως φρέσκο άνηθο ή φουντωτό αγριομάραθο. Οι αγκινάρες γιαχνί γίνονται επίσης με αρακά και φρέσκια φάβα, αμφότερες εποχικές λιχουδιές. Η αγκινάρα συνδυάζεται με ορισμένα κρέατα κατά τρόπο πολύ γευστικό. Συνήθως, οι Ελληνίδες νοικοκυρές φτιάχνουν αρνάκι με αγκινάρες, ένα πιάτο που συναντούμε στην Κρήτη, αλλά και στην Πελοπόννησο όπου τα ψήνουν μαζί αντί για γιαχνί. Στην Πελοπόννησο βρίσκουμε επίσης ορισμένες αξιοπερίεργες συνταγές για ψητό κοτόπουλο με αγκινάρες, τομάτα και αυγολέμονο. Ενίοτε στην Κρήτη, μαγειρεύουν τις αγκινάρες και με ψάρι. Τέλος, οι Έλληνες τις αγκινάρες τις κάνουν και τουρσί, στη σχάρα, τις τηγανίζουν και τις βάζουν ως γέμιση σε πεντανόστιμες πίτες.
Πηγή:Gourmed
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
Συντριβάνια στην Κρήτη
Τα Βενετικά συντριβάνια είναι όμορφα απομεινάρια της παρουσίας των Ιταλών στην Κρήτη. Το συντριβάνι του Μοροζίνι στην πόλη του Ηρακλείου χρησιμοποιήθηκε για να μεταφέρει πόσιμο νερό στους πολίτες του Ηρακλείου (μέσω ενός αγωγού 15 χιλ. από το Βουνό Γιούκτας). Σήμερα στο χαμηλότερο μέρος του συντριβανιού υπάρχει μεγάλος αριθμός δειγμάτων εξαίσιας γλυπτικής όπως και τέσσερα λιοντάρια στο κέντρο της κεντρικής κολόνας όπου είχε τοποθετηθεί ένα άγαλμα του Ποσειδώνα.
Το συντριβάνι Ριμόντι στο Ρέθυμνο είναι ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα Βενετικού συντριβανιού. Έχει τρία τμήματα απ' όπου τρέχει το νερό μέσα από γλυπτά που παριστάνουν κεφάλια. Τέσσερις κολόνες με κορινθιακά κιονόκρανα συμπληρώνουν το έργο τέχνης.
Το Βενετικό συντριβάνι έξω από το μοναστήρι Βροντήσι Μονοφατσίου είναι κι αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Είναι στολισμένο με πολλά γλυπτά και το νερό ξεπηδά από τέσσερα μαρμάρινα γλυπτά ανθρώπινα κεφάλια, που δίνουν την εικόνα ενός δυνατού ανέμου, που φυσάει.
Άλλα Βενετικά συντριβάνια πολύ ενδιαφέροντα στο Ηράκλειο είναι το συντριβάνι Μπέμπο με αρκετά δείγματα χαρακτικής σε μάρμαρο και ένα ακέφαλο Ρωμαϊκό άγαλμα καθώς επίσης και το συντριβάνι Sagrendo με ένα άγαλμα για το οποίο ο Gerola πιστεύει ότι είναι η Κρήτη, η μητέρα της Πασιφάη, και ακόμα το σιντριβάνι (το στόμιο με το κεφάλι λιονταριού έχει κλαπεί) στο Μοναστήρι Γοργολαϊνής στο Μαλεβίζι.
Το συντριβάνι του Ιδομενέα και η βρύση Κούβες, στην πόλη του Ηρακλείου είναι πολύ καλά παραδείγματα Τουρκικών συντριβανιών.
Το συντριβάνι Ριμόντι στο Ρέθυμνο είναι ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα Βενετικού συντριβανιού. Έχει τρία τμήματα απ' όπου τρέχει το νερό μέσα από γλυπτά που παριστάνουν κεφάλια. Τέσσερις κολόνες με κορινθιακά κιονόκρανα συμπληρώνουν το έργο τέχνης.
Το Βενετικό συντριβάνι έξω από το μοναστήρι Βροντήσι Μονοφατσίου είναι κι αυτό ιδιαίτερα ελκυστικό. Είναι στολισμένο με πολλά γλυπτά και το νερό ξεπηδά από τέσσερα μαρμάρινα γλυπτά ανθρώπινα κεφάλια, που δίνουν την εικόνα ενός δυνατού ανέμου, που φυσάει.
Άλλα Βενετικά συντριβάνια πολύ ενδιαφέροντα στο Ηράκλειο είναι το συντριβάνι Μπέμπο με αρκετά δείγματα χαρακτικής σε μάρμαρο και ένα ακέφαλο Ρωμαϊκό άγαλμα καθώς επίσης και το συντριβάνι Sagrendo με ένα άγαλμα για το οποίο ο Gerola πιστεύει ότι είναι η Κρήτη, η μητέρα της Πασιφάη, και ακόμα το σιντριβάνι (το στόμιο με το κεφάλι λιονταριού έχει κλαπεί) στο Μοναστήρι Γοργολαϊνής στο Μαλεβίζι.
Το συντριβάνι του Ιδομενέα και η βρύση Κούβες, στην πόλη του Ηρακλείου είναι πολύ καλά παραδείγματα Τουρκικών συντριβανιών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)