Ζωγραφιά με άρωμα Κρήτης

Με τι μπογιά , να σε ζωγραφίσω Κρήτη μου

με το βαθύ γαλάζιο τού Αιγαίου

ή με τ ‘ουράνιου τόξου , την θωριά.

Με τι μπογιά , να σε ζωγραφίσω Κρήτη μου

με το σταχτί χρώμα τής καταιγίδας

ή με τής φωτιάς , το κόκκινο στεφάνι.

Με τι μπογιά , να σε ζωγραφίσω Κρήτη μου

με των σταχιών τούς ηλιοκαμένους καρπούς

ή με τις μοναξιάς , την απέραντη πίκρα.

Με τι μπογιά , να σε ζωγραφίσω Κρήτη μου

με τις ειρήνης το λευκό το περιστέρι

ή με τις νιότης , την κατάξανθη μπογιά.

Πηγή: Mια παραλλαγή στο ποίημα του Κώστα Γιάντση

Μύρισε καλοκαίρι στην Κρήτη..

Αν με ζητήσει κανείς δεν υπάρχω εγώ, γίναμε ένας να πεις.
Μέσα σου χάθηκα πια απ' το λίγο που ζω, ας πνιγώ στα βαθιά.
Αν με ζητήσει κανείς, θάλασσα σώσε με, κάτι να βρεις να τους πεις...

Τεύχη ευτυχίας

«Θα διαβάζω απευθείας τις οδηγίες του ήλιου
Πώς φτάνουνε στα κτήματα της θάλασσας
Άλλον μεσάζοντα εγώ δε βάζω στην αγάπη

Στροφές του μόνου οι ναοί ουρανοί
Των ξηρών νησιών η κανέλα της άμμου
Στη φιάλη με το κλήμα των στίχων
Κι ύστερα στην αγορά των βράχων ζαλισμένος κανείς
Μετά το άγιο βήμα μετά ο ιορδάνης βυθός

Κόμπε του πρώτου άστρου ψυχή μου
Κουβαράκι σχοινί δικό μου
Στην πιο αιχμή της μοίρας δένεις
Λύσου
Εκεί που άναβε το φως ατλάζι
Τώρα οι αποδόσεις της ερημιάς

Ποιος μάς διστάζει όνομα όνειρο
Στα κάγκελα των αφρών ακουμπισμένος ξένος
Αγνώριστος της τρέμουσας γραφής
Κι άλλη πιο ανισορροπία από του ανεκπλήρωτου να μην υπάρχει
Άκου
Βογκάει η θάλασσα ξέστρατα άλογα και κρατητήριο
Χτυπώντας τοίχοι ακρογιαλιές
Μου προσάπτουν παράφωνον αντίλαλο
Που όλα τα άδεια κοχύλια
Εγώ η σπασμένη ανάσα θαρρώ τα φύσηξα
…»

Σωκράτης Ξένος

Κρητική ποίηση

Έλα ξένε στον τόπο μου, έλα και δεν θα χάσεις,
Κι απ΄ ότι δείς κι ότι χαρείς ποτέ δεν θα ξεχάσεις,
Όλα τα παλικάρια μου θα σε καλοδεχτούνε,
Κι ότι έχουν θα το μοιραστούν, με σένα θα γευτούνε,
Κι αν έλθεις μάθε πως εδώ η σκέψη σου θα μείνει,
Κι ήσυχο η ανάμνηση ποτέ δεν θα σ΄αφήνει.
Γιατ΄είν΄ πολλές οι χάρες μου που θα ΄χεις να θυμάσαι,
Που σκλάβο τους θα σε κρατούν ώστε να ζεις και να΄σαι!
Από τα χρόνια τα παλιά βασίλευα του κόσμου,
Με νόμους θεοκρατικούς, με τον πολιτισμό μου,
Κι όσοι κι αν με πατήσανε , δυνάστες και φυλές,
Σε όλους επιβλήθηκα δεν χάθηκα ποτές!

Από το Λεύκωμα «Να η Κρήτη» - Αλέξανδρου Δρουδάκη